Birgün, ashâb-ı kirâm hazretlerinden bazıları marifet, mu­habbet, zikir ve fikir’e dâir sohbet ederlerken Hz. Peygamber aleyhissalâtü vesselâm efendimiz de bunları teşrif buyurur ve ne konuştuklarını sorarlar. Onlar da muhabbet ve marifete da­ir sohbette bulunduklarını cevâben arzederler. Hz. Rasûl-i Kibriyâ ve Mahbûb-i Hudâ efendimiz onlara: “Hakîkaten bu suretle mi sohbet ediyordunuz? Eğer böyle ise  yemin ediniz” diye ferman buyurur, onlar da: “Yemin ederiz ki biz bunu ko­nuşuyorduk” diye arzederler. Bunun üzerine Aleyhissalatü Vesselâm Efendimiz Hazretleri: “Bunu konuştuğunuzu ben de biliyordum. Yemin ettirişim de size itimat etmeyişim sebebiyle değildir. Ancak biraz evvel Cebrail (as)  geldi ve (bunla­rın bu sohbeti ile Hz. Allah meleklere karşı) mübâhât buyurdu (iftihar etti, öğündü) diye haber verdi. İşte o işinizin büyüklü­ğünü, kadr-ü kıymetini daha ziyâde anlatmış olmak için si­ze (bu suretle konuştuğunuza dâir yemin ediniz diye) söyle­dim” buyururlar [1].

[1] Gülzâr-ı Samini Sohbetler; Hâce Osman Bedruddin Erzurûmî, Ocak 2025 Ankara, Hâcegân Vakfı Yayınları, Sohbet No:7, s.56.