Zâhiriyle insan, âlem-i sağîr (küçük âlem) ve kâinat ise  âlem-i kebîr (büyük âlem)dir. Alem-i sağîr âlem-i kebîrin bir misâli, bir nümûnesidir. Fakat Allah’ın halîfesi olması yönünden (kü­çük âlem), (büyük âlemden) daha büyüktür. Eğer insandan daha kâmil, daha mükerrem, daha üstün, daha şerefli, daha bilgili başka bir şey olsaydı Cenâb-ı Hak, Habîb-i Ekremini o şekil ve o surette yaratırdı. Yine bu dinden daha kâmil daha toplayıcı ve üstün bir din ol­saydı Hz. Allah Hâtemü’l-Enbiyâ Mahbûb-i Kibriyâ Efendimiz Hazretlerini o din üzere gönderirdi.

Hulâsa bu peygambere ümmet olmak, bu dine mensûb ol­mak İlâhî ni’metlerin en büyüklerindendir. Bu ni’metin pek büyük olan kıymet ve değerini bilmek lâzımdır. Nefis hem Allah’a hem de bize düşmandır. İnsan nasıl olur da düşmanının tarafını tutar, onu sevindirir? Ve bize pek müştâk olduğunu emir buyurmuş olan Peygamberimiz Efendimiz Hazretlerini üzer. Cenâb-ı Hakk da kullarının kendisini bilmelerine ve ken­disiyle olmalarına müştâktır. Belki yaratılışın gayesi de budur.

Sonra üzerimize lâzım olmayan şeyleri ne düşüneceğiz ne de söyleyeceğiz. Söylersek mutlaka hayır (iyi) söyliyeceğiz. Sonra ihtiyacımızı bilerek insân-ı kâmillerle beraber olmağa çalışacağız. Onların sohbetine can atacağız. Onları pek ziyâde sevip, emirlerini can ile baş ile îfâ etmeye koşacağız. Zîrâ bu muhterem zevâtın bakışları kimyâdır.^[1] Daha doğrusu, na­zarları Nazar-ı İlâhî gibidir. Onlara takarrüb (yakîn olmak) Cenâb-ı Hakk’a takarrübdür. Her feyiz ve kemâl bunlara yak­laşmakla elde edilir. Ülü’l-elbâb = akıl sâhipleri bunlardır. Cenâb-ı Rabbü’l-âlemîn Kur’ân-ı Kerîm’de akıllıların kimler ol­duğunu ta’rif buyuruyor: “Onlar (o selim akıl sahipleri öyle in­sanlardır ki) ayakta iken otururken, yanlan üstünde (yatar) iken (hep) Allah ’ı hatırlayıp anarlar…[2]

“Onlar söze (dikkatle) kulak verirler de onun en güzeline uyarlar. İşte bunlar Allah’ın kendilerine hidâyet ettiği kimse­lerdir, işte bunlar temiz akıl sahipleri olanların ta kendileri­dir.” ^[3]

Bizim de böyle yapmamız lâzımdır. Evliyâullah’ın isri (yo­lu) böyledir.

Cenâb-ı Hakk heryerde hâzır ve nâzırdır. Zâhirimizi, bâtı­nımızı bilir. Sırlar ve zamâire vâkıf, bize bizden yakındır. Zâhirî haram ve günahlar olsun, batınî kusur ve eksikler olsun, bun­ları böyle bize bizden yakın olan Zât-ı zül-celâl Hazretlerine karşı işlemek büyük cür’et ve pek büyük cehâlet eseri ve gaf­lettir. Bu cihetleri ziyâde tefekkür ve teemmül etmek icâbeder^[4].

^[1] Kimya: Eskiden normal madenleri altına çevirme sanatına verilen isimdir.

[2] Âl-i İmran, 3/191.

^[3] Zümer, 39/18.

^[4] Gülzâr-ı Samini Sohbetler; Hâce Osman Bedruddin Erzurûmî, Ocak 2025 Ankara, Hâcegân Vakfı Yayınları, 94. Sohbet, s.134.

Efendimiz ﷺ Hazretleri; “Her âlimle hem sohbet olmayınız” diye emir buyurmuşlardır. Âlim odur ki insanı beş şeyden, diğer beş şeye ulaştırır: Birincisi: Şek’den yakîn’e (Yakîn ise Cenâb-ı Haktır ve O’nun huzurudur) İkincisi: Riyâdan İhlâsâ (ihlâs da kezâlik huzurdur) Hattâ bakınız meşhurdur ki: Cebrâil (as) Risâletmeâb Efendimiz Hazretlerine gelerek (İslam, îmân ve İhsândan sordu. Her cevab aldıkça “Saddakte” dedi. Fakat Rivâyete göre (ihsan) hakkındaki suâline cevab alınca “saddakte” demeden sükût etti. Çünkü mertebe-i İhsan mertebe-i İhlâs’dır. O’nu bilmiyordu. Bu cihetle bir şey demedi, diyemedi.

“Hakk’ı ne melek sordu, ne cin zevkini aşkın
Bu meclis-i feyz içre o câm-ı beşer aldı.”

Efendiler İhlâs deyib geçmeyelim. “İhlas nedir?” diye Efendimiz ﷺ Hazretlerinden sormuşlar. Paygamber Efendimiz de Cebrâil (as) dan O da Cenâb-ı Hak’tan sormuş, getirdiği Cevâb-ı İlâhî ise şöyle: “İhlâs bir nûrdur ki, onu kendim için istifa ve ictibâ buyurduğum kullarımın kalbine ilkâ buyururum.” Hâlbuki ilkâ buyrulan bu nûr işte o (Nûr-i Aşk)dır, o (nûr-ı lâyezâl) dir. Bak ihlâs neymiş, nasıl bir ni’met- i uzmâ imiş… (Efendi Hazretleri diğer üç şeyi emretmeyip sohbet-i seniyyelerine şu sûretle devam buyurdular)

Bir de şuna dikkat ediniz: Hançer, kılıç kendi kınlarını kesmez ve kendilerine kabza da yapamaz. Başka bir ele, başka bir üstâd’a ihtiyaç vardır ki bunlara kın ve kabza yapılmak mümkün olabilsin. Kezâ insan da bir üstâd-ı kâmil’e muhtaçdır ki işi görülsün. Bir havuz üzerindeki çerçöp’ü su sürüp götürür. Fakat bu su kendi ka’rını (dibini, derinliğini) temizleyemez. O havuzun dibini temizlemek için mutlak birinin içeresine girmesi, kürek v.s. ile onu temizlemesi lâzımdır. Kezâlik biz de bâtınımızı tathîr için ahar bir kimseye, bir üstâd’a muhtacız.

Bu hususda şu ciheti de nazar-ı dikkate almak lâzımdır: Dikilmiş bir elbise yi bir terziye, ma’rûf, meşhûr bir terziye götürsek dikmez. Zîra evvelce dikilmiştir. Ta’mîr etse o da olmaz. Çünkü san’atını, ustalığını gösteremez. Ona hamdan kumaş götürmeli ki onun san’at ve mahâreti ma’lum olabilsin. Cenâb-ı Hak da ayni veçhile “Varım”diyen kimseye bir şey yapmaz. Kemalât-ı İlâhiyesini ancak “Yok” olanlarda tecellî ettirir. Ancak o gibileri “Zâtına” “Sıfâtına” âyine eder; tâ ki Sun-i İlâhîsi müşâhede olunsun.

Bir de şuna dikkat lâzımdır ki âmal-i zâhire, velev ne kadar çok olsa da ve ne kadar salih olsa da o yine evvelce söylediğim havuza benzer. Bu havuzun yüzü ne kadar berrak görünürse görünsün dibi karıştırılınca lâpa çamur çıkar ve havuzun suyu da bulanır. Rengi aslîsini kaybeder. İşte bunun gibi biz de ayni veçhile bâtınımızı temizlemeye sa’y-ü himmet edelim. Ve dediğim gibi bunu biz kendi kendimize yapamayız. Bir üstad bulup bunu yaptırmamız lâzımdır[1].

[1] Gülzâr-ı Samini Sohbetler; Hâce Osman Bedruddin Erzurûmî, Ocak 2025 Ankara, Hâcegân Vakfı Yayınları.

“Sil gönül âyinesin, pâk et özün,
Cânib-i Mevlâ’ya tut her dem yüzün,
Rûz-u şeb zikr ile Hakk olsun sözün,
Hâb ü gaflet niceye dek, aç gözün,
Mürşid ara kendine, bir çâre kıl,
Levh-i dilden mâsivâ nakşını sil,
Rabbini bilmek dilersen, nefsini bil,
Hâb ü gaflet nice dek, aç gözün.”

Gaflet ve cehil insana âr’dır, râzı olmayasınız. Zikir ve irfân ve muhabbet insana en büyük devlet ve kârdır. Ehl-i zikr ve huzûr olmaya himmet buyurasınız ki, Hakk’dan mahrûm ve mahcûb kalmayasınız. “Allah’ü Teâla’nın ahlâkı ile ahlaklanınız.’’ hadîsiyle ciddî gayret kılmanızı tavsiye eylerim.

Bâkî, hazreti Hakk ve erenler ve pîrim Hâce Sâminî hazretleri muîn ve nasîriniz olsun, birâderim.

Ves selâmü aleyküm evvelen ve âhırân.

             Hâk-i der-i Hâce Sâminî
.                         İmam
Osman Bedrüddîn bin Selmân
   27 Teşrîn-i Sânî 1331 / 10 Aralık 1915

“Allâh ü Teâlâ bir şe­yi murâd ettiğinde sebeplerini hazırlar” hadîs-i şerîfi medlûl-ü münîfince, biz kendisi için olduğumuzda, O da bizim için olur ve kendisine âid olan şey için de, haddü- hayâle gelmeyen esbâb-ı hayriyyeyi (hayırlı sebebleri) tehiyye bu­yurur (hazır eder). Vallâhü muvaffak vel-mu’în.

Bu babda âciz gibi bir bîçârenin himmetine müracaat buyuruyorsunuz ki, bu iki taraflı olmak ister. Biz o meyda­nın ricâli değiliz. Ve bu âcizin elinden gelir bir şey değildir. Ancak bu babda iki istinâd edeceğim (dayanacağım) hâl vardır ki, inşâallah ü Teâlâ bunlarla muvaffakiyet elverir ümidindeyim. İki halden birisi; bu fakîr bâb-ı evliyânın (ev­liyâ kapısının) bir bende-i hakiriyim. Husûsen tarîka-i nakşibendiyyenin bendegânından biriyim. Onların himemât, füyûzât ve berekâtiyle bu asıl husûle gelir. Halden İkincisi de, zât-ı fadîlânenizin (fazîletli zâtınızın) hâlisâne niyyeti bu matlubların hayr âra-i husûl olmasına karîben sebeb-i ye­gâne (yakın olarak tek bir sebeb) olur da, bi-Avnullâhi Teâ­lâ (Allâh ü Teâlâ’nın yardımıyla) o murâda zafer buluruz.

Bâkî, herhalde Hakk ve erenler hazerâtı mu’în ve na­şiriniz olsun, azizim.

Ves selâmü aleyküm evvelen ve âhıran.

Hâk-i der-i Hâce Sâminî
İmam
Osman Bedrüddîn bin Selmân
13 Cemâzil-âhır 1336 / 26 Mart 1918

40. Âhir Zaman

Hz. Ebû Bekir (ra) Efendimiz Hazretleri buyurmuşlardır ki: “Biz öyle bir zamandayız ki İlâhî emirlerin dokuzunu yapıp, yalnız birini terketsek pek büyük hatâ etmiş oluruz. Bizden sonraki­ler ise  emirlerin dokuzunu terkedip yalnız birini işleseler pek çok sevaba nâil olurlar.” Bu emrin hükmü en ziyâde zamanı­mıza şâmil olmak lâzım gelir. Zîrâ zamanımızdaki gibi İslâmiyete karşı lâübâlilik, kayıtsızlık zuhûru hiç bir zamanda olma­mıştır.

41. Emre İttibâ’ın Fazileti

Bir keresinde Cebrail (as) , dörtbin senede iki rekât namaz kılar ve “acaba bu benim kıldığım namaz gibi hiçbir kimse namaz kı­labilmiş midir?” diye hatırına getirince Cenâb-ı Hak buyurur ki: “Âhir zamanda gelecek olan Muhammed Ümmeti’nin huzur­suz ve bin türlü noksan ve kusurla kıldıkları iki rekât namaz İnd-i İlâhiyemde senin bu kıldığın iki rekât namazdan daha ziyâde hayırlı ve makbuldür. Çünkü, ben sana böyle bir na­maz kıl diye emretmedim. Fakat onlara emretmiş ve mükellef kılmışımdır. Onların emre ittibâları dolayısıyla, kıldıkları ve kılacakları namaz, bana çok makbuldür.” İşte emre ittibâda böyle büyük bir şeref vardır.

42. Kimin İmânına Şaşılır

Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimiz bir gün Sahâbe-i Kirâm Hazretlerine sual buyurmuşlar ki: “Kimin îmanına şaşılır?” Onlar da: “Yâ Rasûlallah, meleklerin îmânına şaşılır” diye arzetmişler. Hz. Peygamber (sav) : “Hayır onlar Cenâb-ı Hakk’ı görürler ve bilirler. Onların Cenâb-ı Hakk’a îmân et­meleri kolaydır” buyururlar. Sahâbe: “Peygamberlerin îmânına şaşılır” diye arzetmişler. Peygamberimiz (sav) : “Hayır, onlara da Cebrâil Aleyhisselâm gelir, vahiy nazil olur. Peygamberân-ı izamın (yakînleri ziyâde olduğundan onların imanına da şaşılmaz.”

Sahabe: “Yâ Rasûlallah bizim îmânımıza şaşılır” diye arzettiklerinde, Peygamberimiz (sav) : “Hayır, sizin de îmânını­za şaşılmaz. Çünkü siz beni ve mucizelerimi gördünüz ve gö­rüyorsunuz” buyurdu. Sahâbe: “Yâ Rasûlallah peki kimin îmânına şaşılır” diye arz ve istifsar ettiklerinde, Peygamberi­miz (sav) : “Âhir zamanda benim ümmetimden gelenlerin îmânına şaşılır ki, bunlar Allah’ı bilmezler, beni ve mucize­lerimi de görmediler. Onlar gayba îman getirdiler. İşte bunla­rın îmânı pek taaccübe şayandır. Bunlar benim ihvânımdır. Bunlara pek ziyâde müştakım. Aah, bunları bir görsem” diye emr ü ferman buyururlar. Hattâ sahâbe-i güzin hazerâti: “Yâ Rasûlallah, biz de senin kardeşlerin değil miyiz?” diye sornuşlar. Peygamber Efendimiz (sav): “Hayır, onlar benim kardeşlerimdir, siz benim ashâbımsınız” diye emir buyurmuşlar­dır.

Aman biz kendi kadrimizi çok bilelim. O Habîb-i Hûdâ’ya ve Şefî-i rûz-ı Cezâ’ya, Rahmetenli’l-âlemîn, Fahrü’l-mürselîn Efendimiz hazretlerine kardeş olmanın kadr ve şerefini bilip ona göre amel edelim[1] .

[1] Hâce Osman Bedruddîn Erzurumî, Gülzâr-ı Sâminî Sohbetler, 40., 41. ve 42 sohbetler, Hâcegan Vakfı Yayınları, Ankara 2025.

.              Hâk-i der-i Hâce Sâminî
.                                İmam
.         Osman Bedrüddîn bin Selmân [1]
.       27 Kânûn-i evvel 1319/9 Ocak 1904

[1] Hâce Osman Bedruddîn Erzurumî, Gülzâr-ı Sâminî Mektubât, 86. Mektuptan. Detaylı bilgi için TIKLAYINIZ…

…

İş’ârınıza muntazıran evrâd-ı yevmiyenize devâm edemediğiniz fehm olunuyor.

Yâ hû! “Bilesiniz ki, kalpler ancak Allâh’ın zikri ile itminan (huzûr) bulur” (Ra’d, 13/28) âyet-i kerîmesi ve nass-ı celîli, kalbin zikr ile mütmain olmasına ve sâhib-i huzûr olup, devlet-i vuslatı bulmasına ve temkîn erbâbından ol­masına delîl-i vâzıh-ı bes ve kâfidir. “Bir kimseye zikr veril­dimi o kişiye mensûb-i vilâyet itâ edilmiştir. Bir kimseden de zikrullâh selb olundu (kaldırıldı ise) ya’nî devâm ede­medi ise o kişiden mensûb-i vilâyet geri alınır” demişlerdir.

Amandır, birader; hiçbir gâile seni evrâdından ve huzûrundan avk (men’) etmesin. Huzûrun yevmiye ziyâdelendikçe, sürür ve şükrün dahî tezâyüd eylesin. Gaflet ve zühûlün (düşmanlıklar) olursa, tâib ve müstağfir olmanız lâzımdır. Zirâ, “bir kimsenin ki, bidayeti mahrum ola, niha­yeti dahî mahrûmiyeti müntec olur”, diye âriflerin kâide-i külliyeleridir, bilesiniz azîzîm.

Bâkî, her halde hazreti Allâh muîn ve nasîrin ve eren­ler ve pîrim Hâce Sâminî hazerâtı zahîr ve destgîriniz ol­sun canım.

Ves selâmü aleyküm ve alâ men ledeyküm min ihvânid-din.

                     Hâk-i der-i Hâce Sâminî
                                    İmam
                 Osman Bedrüddîn bin Selmân
.             17 Haziran 1311 / 29 Haziran 1895

.    (Gülzâr-ı Sâminî Mektubât, 29. Mektuptan)

Azîzim!

Bu manevi yolda istikâmet edenlere, hazreti Allâh, mâ-i vedâd (sevgi suyu) içirip, muhabbet şerâbıyla kandırıp huzûr ve ünsünü bahş ve ihsan eder. Nitekim Kelâm-ı Mecîd’inde: “Şayet doğru yola gitselerdi, bu husûsta kendilerini denememiz için onlara bol su verirdik” (Cîn, 72/16) buyurmuş ve mâ-i muhabbetle kendine teveccüh edip inâbe eyleye­rek ehl-i tarîk olan sâlikleri ibkâ (bâkî) buyuracağını ve mahbûb-u Hakk olacaklarını duyurmuştur. Zât-ı bahta mü­teveccih olmayıp zikr-i hakîkî olan devlet-i huzûru bulama­yan ve gâfil kalanları dahî şiddetli azâb ile muazzeb ve nâr-ı firkatle muharrak (yakılmış) eyleyeceğini: “Kim Rabbinin zikrinden yüz çevirirse, Rabbin onu git gide artan çetin bir azaba uğratır” (Cin, 72/17) âyet-i kerîmesiyle ibâdına ha­ber vermiştir.[1]

[1] Hâce Osman Bedruddîn Erzurumî, Gülzâr-ı Sâminî Mektubat, 20. Mektuptan bir bölüm.

      “Gözü açıklara görünür o yâr,
       Açamaz yâr perdesin ağyâr,
       Görmek istersen eğer ol yârı,
       Nergis gibi gönül gözün uyar.”

Ma’rûzât-ı dâ’iyânemdir (Gönülden gelenlerin arzıdır).

Selâm-ı mahsûs birle tab’-ı şerifinizi istifsâr eylerim.

Birâder-i ekremim, her halde tevfik-ı Hakk’a mazhar olup günden güne terakkide bulunmanızı Cenâbı Hakk’dan niyâz eylemekteyim. Hazreti Allâh Celâl ve Ce­mâl tecellisinden feyz mend edip şühûd-u zâta eriştirmek­le zevk-yâb eyleye. Âmin.

İrsâl eylemiş olduğum duâ-nâme-i faklrâneme cevâben isbâl buyurduğunuz 18 Nisân 1310 (1894) târihli vedâd-nâme-i kerimâneleri vâsıl-ı eyâd-i muhlisânem oldu. Muhab­bet-i füâdiyeniz ve ihlâs-ı ma’neviyeniz meşhûdum olduk­ça fevkal-gâye memnûn ve mahzûz olmaktayım. Hazreti Hakk tarîkte istikâmet ve iki âlemde ber-murâd eyleyip saâdet-i dâreyne vâsıl olmakla mesrûr ve şâdan olasınız.

Tarafınıza teveccüh ve muhabbetim yevmen-fe-yevmen (gün be gün) ziyâde olmaktadır. Hemân sizden niyâzım budur ki, hâne-i kalbinizi ta’mire sa’y edip huzûr-u meallâhı bulmadıkça, rahat olmayasınız. Tahsil-i rızâ ve ma’rifet için halk olunduğunuz malûmunuzdur. Hidâyet ve inâyet-i ezeli eri­şip, sizi bâbullâh olan insân-ı kâmile eriştirmiştir. Ve zikrini bu vâsıta ile kalbinize ilkâ buyurmuştur ve hubb-u ezeli mi’rât-ı dilinize mün’akıs ve celî olmuştur. İşbu muvaffaki­yete hamd ve şükr eylemek lâzım ve lâ-büddür (zarûrîdir). Ve bu ni’meti verenden bir ân gönlü gaflet ettirmemek emr­i ehemdir. Zîrâ, hadis-i kudsî’de Cenâbı Hakk, “Ey Âdemoğlu! Beni zikredince Bana şükredersin; Beni unutunca, küf­redersin”  (Heysemî, Mecmau’z-zevâid, X, 79) buyurmuştur. Ya’nî, “Ey âdemoğlu! Beni unut­mayıp zikr-i hakîki olan huzûr ve ünsümle me’lûf olur isen, Bana şükr etmiş olursun ve Benim huzûr-u ilâhiyemi mâsivâya bedel verip gâfil kalır isen, Bana küfr eylemiş bulu­nursun. ”

Tarîkimizin bir rüknü dahî: “HOŞ der DEM” dir ki, sâlikin aklı nefesinde olup hiçbir nefeste gaflet eylemeye. Ve bir rüknü de, “YÂD DAŞT” dır ki sâlik-i sâdık dâimâ Cenâb-ı Hakk’ın huzûrunu hatırından gidermeye. Ve bir rüknü “NİGÂH DAŞT” dır ki, ârif âgâh olup huzûr-u Hakk dilde me­leke olarak kat’a (asla) gâfil olmaya. Ve bu hâlinde ol ârif nâil-i vuslat olup, dünyâda ber-murâd ve kâm-yâb olmuş­tur. Ve tarîkattan murâd, ârif kendi varlığından fânî olarak canını cânânına teslîm edip, bu “Nigâh-daşt’ı bulup rahât olmaktır. Ve ahlâk-ı İlâhî ile mütehallık olup, şerîat, hakîkat ve ma’rifet ile âmil olarak lübb-ü şerîat (şeraîtin özü) olan hakîkate ermektir.

Hakk Teâlâ hazretlerinin: “Ey Âdemoğlu! Ben seninleyim, sen kiminlesin?” Hadisi kudsîsini işitip huzûr-u meallâhdan ayrı olmayasın ki, ol zât-ı baht dâimâ seninle bera­berdir. Ve dahî: “Ben senin içinim, sen kimin içinsin?” buyur­muştur ki, ya’nî, “Ey Benim abdim. Ben senin içinim, ya sen kimin içinsin” deyu süâl buyurduğundan, dâimâ gönül, fikir ve meylini mâsivâullâhdan kat’ edip O’nunla ve O’nun için olasın ki, Nâbî efendi buyurur:

“Ol senin olunca ey rûh-ı revân,
Hep senin için olmuş olur cümle cihan.”

Bu vecihle Cenâbı Hakk’ı karîb bilip ve bulup râhat edesin ve iki âlem havf ve hüznünden kurtulup müttakî olan zümre-i evliyâullâhdan olasın.”Bilesiniz ki Allâh’ın evliyâlarına korku yoktur, onlar üzülmeyecekler de. Onlar, îman edip de takyâya ermiş olanlardır.” (Yûnus, 10/62-63) âyet-i kerîmeleri, selâmet-i sûrî bulup, ittikâ-ı zâhirî ve bâ­tını edenler nâil-i vuslat olup evliyâullâhdan olduklarına ve bu zevât-ı şerîfeler için iki âlemde bir matlab ve havf ve hü­zün ve bir murâdları kalmadığına delîl-i vâdih-i beştir. Ve dahî böyle kimseler hem dünyâda ve hem âhırette mübeşşir buyurulduklarına: “Dünyâ Hayâtında da, âhırette de onla­ra müjde vardır, Allah’ın sözlerinde asla değişme yoktur. İşte bu büyük, kurtuluşun kendisidir” (Yûnus, 10/64) âyet-i celîle- i rabbânî müjdesi kâfidir. Size nazarımız böyledir ki, sa’y edip tahliye-i derûn-u birle nûr-u huzûra ererek bâtınınızı münevver kılasınız. Ve ondan sonra demeyesiniz ki, “Hakk hani ?” OI ede sizi istilâ. Ve bu müjde ile mübeşşer olmuş­lardan olasınız.

Dâimâ şer-i şerif ile âmil olup sünenât-ı seniyye-i nebeviyyeye teb’iyyet huzurun izdiyâdına sebeb ola­cağından her halde bunlardan ayrılmıyasınız ve ihvânla güzelce sohbet ve muhabbet edip yekdiğerlerinizde ayıp aramayarak bir vücûd gibi olup huzûr-u meallâhı bulmağa sa’y-ı beliğ edesiniz. Biz her-bar (dâimâ) yok­luk yolunu göstermekten ve terbiyemiz o yolda olup ol sûretle terbiyeden geri durmaz iken, aranızda varlık zuhûr etmesine taaccüb etmekten başka bir ma’nâ ve­remiyorum. Birbirinizden gücenmeyip safa’-ı derûnla zevk-i tamda olmanızı tavsiye ederim. Yok, neyi görür ve neden gücenir, anlayıp basîret üzere bulunasınız.

Cümle ihvâna selâm tebliğ buyurasınız. Cümlenize duâyı mahsûs eylemekteyim ve teveccühden hâli olma­maktayım, bilesiniz.

Bâkî, her halde lûtf-ü Hudâ yâriniz ve tevfîk-i Hakk refikiniz ve pirim sultan Sâmînî Efendimiz hazretleri dahî meded-kârınız olsun, azîzim.

Ves selâm.

“Ey Rabbimiz! Bize dünyâda da iyilik ver, âhırette de iyilik ver. Bizi Cehennem azabından koru” (Bakara, 2/201)

                            Hâk-i der-i Hâce Sâmînî
  .                                           İmam
                        Osman Bedrüddîn bin Selmân
.                     27 Nisan 1310/9 Mayıs 1894

Ankara’da Ulemâdan Bir Zât’a;

…..

Kurban bize böyle bir hâl vâki’ olmuştur:

Bir gece âlem-i menâmda, bir ebniye-i âliyenin (yük­sek binâların) birisinin merdiven dibinden yukarı bakmakda iken merdiven başında bulunan mürşid-i a’zâm ve Efendim Mahmud Sâminî (ks) Hazretleri işâret buyurdular, yanlarına çıktım. Kolumdan tutup beni ayrı bir odaya aldı­lar.

Odaya girdiğim zaman, Fahr-i Risâlet-penâh (sav) Efendimiz başta ve ulû-l-azm peygamberân etrâfında cem’ olmuş gördüm. En sondan başlayarak her birlerinin ayrı ayrı ellerini öptüm.

Herhangisinin ellerini öptümse bana birer hediye uza­tıyorlar ve uzattıkları hediyeyi kalbimin içine koyuyorlardı.
Hazret-i îsâ (salavâtullâhi alâ nebiyyinâ ve aleyhi) efendi­mizin elini öpmekte iken Fahr-i Risâlet-penâh (sav) Efendimiz: “Gel Hâfız, onlar seni doyuramazlar!” buyurdular.

En sonra Fahr-i Risâlet-penâh (sav) Efendimizin yed- i saâdetlerini takbîl ettim (öptüm). Diğer peygamberler misillü, O da bir hediye verip kalbime koymuş idi ki anda kal­bim leb-â-leb dolmuş artık bir darı tânesi alacak yer kalma­mış idi.

Bunun üzerine bir beyaz kâğıt çıkarıp ortasına bir mü­hür basdılar ve zarfa koyup zarfı dahî mühr-i saâdetle temhîr ettirdikten sonra “Ey Hafız, bu senin ve sana tabî olanların berât-ı necâtiyesidir” buyurdular.

Uyandım… rüyâ imiş… yalnız zarf elimde mevcud idi.

                             Hâk-i Der-i Hâce Sâminî
                             İmam
                             Osman Bedrüddîn bin Selmân
                             11 Şubat 1311 / 24 Şubat 1896

Not: Bu mektub, Osman Bedrüddîn Erzûrûmî (ks)’nin İhvanlarından olan Harput’lu Kol Ağası Mustafa Ispir’in kızı Mükerreme Keleştimur’dan alınmıştır. Aslı âilesindedir.